Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2007

Και μετά το 3ήμερο μουσικοχορευτικό γλέντι καιρός μας είναι να επανέλθουμε στη καθημερινότητα.
Αυτή τη σκληρή και βαρετή καθημερηνότητα.

Εντάξει ξέρω δεν δικαιούμε να παραπονιέμαι ούτε λόγω ηλικίας ούτε λόγω υποχρεώσεων(παιδιά γατιά δεν έχω) αλλά λόγω βαρεμάρας εχω να σας πω πολλά.

Σήμερα πρωί πρωί με την αυγούλα κατά τις 6 άνοιξε το μάτι μου(δεν ξέρω γιατί(μάλλον γιατί κοιμόμουνα όλη τη κυριακή))και κατά τις 7.30 βρέθηκα στο δρόμο για το γραφείο τι άλλο να έκανα στο σπίτι?

Και εκεί που κάθομαι αμέριμνη στο φανάρι μου μέσα στο αμαξάκι μου και με το καλοριφέρ στο φουλ δίπλα μου στο τζάμι νιώθω μια παρουσία .Ε εντάξει λεο κανένας πακιστάν για τα τζάμια θα είναι ή για χαρτομάντηκαλα κάνω το κεφάλι αριστερά και τι να δω ένας άντρας γύρω στα τριάντα με ενα μωρό στην αγκαλιά να ζητάει ελεημοσύνη.

Τρελάθηκα σάστησα δεν κούνησα ούτε το βλέφαρο είδε και απο είδε και έφυγε και τον παρακολουθούσα τώρα από το καθρέφτη καθόλη τη διαδρομή του προς τα πίσω αυτόκίνητα

Το μωρό να νυστάζει να περπατάει με το ζόρι και αυτός ο αχρείος να το σέρνει στη κυριολεξία μέσα στο κρύο.Προς στιγμήν ντράπηκα που δεν άνοιξα το παράθυρο να δώσω κάτι αλλά είχα μείνει κόκαλο λέμε δεν μπορούσα να κουνηθώ και μετά το μετάνιωσα νευρίασα τσαντίστηκα και μετά με ξαναπιάσανε τα ψυχοπονιάρικα και χάλια

Άλλαξε όλη μου η διάθεση από εκείνη την ώρα κάτι μαύρισε μέσα μου.Και μετά λέμε οτι έχουμε εμείς προβλήματα τι να πει και αυτό το παιδάκι που ακόμα δεν ήρθε καλά καλά σε τούτο το κόσμο και έχει ήδη γνωρίσει τη μαύρη του όψη.

Τι να πώ δεν ξέρω ονειρέυομαι ενα μέλλον χωρίς κακία χωρίς μαύρη όψη χωρίς χωρίς χωρίς αλλά μάλλον ήρθε η ώρα να ξυπνήσω βλέπεις τα όνειρα κρατούν μόνο μερικές στιγμές....

Την καλημέρα μου σε όλους και μια ευχή για μια καλή βδομάδα!!!

10 σχόλια:

Negma είπε...

Καλημέρα, Αρτού μου!

Τώρα μου θύμησες μια ιστορία, οπότε σας προειδοποιώ ότι ακολουθεί σεντόνι.

Η εικόνα που με κάνει συνήθως έξαλλη, είναι από αυτές που ζητιανεύουν στα πεζοδρόμια και έχουν τα παιδιά στην αγκαλιά τους να κοιμούνται από τις 9 που περνάς πηγαίνοντας στη δουλειά ως τις 5-6 που περνάς επιστρέφοντας από τη δουλειά. Που σημαίνει ότι προφανώς κάτι τους δίνουν κιόλας για να κοιμούνται τόσες ώρες!!!!!!!!!

Στην οδό Ιπποκράτους, πριν τουλάχιστον ένα χρόνο, καθόταν μια κοπέλα και πουλούσε χαρτομάντηλα, έχοντας πάντα μαζί της ένα κοριτσάκι γύρω στα 2,5 - 3. Το άκρο αντίθετο από αυτό που περιγράφω παραπάνω. Το παιδάκι έπαιζε συνεχώς χαμογελαστό, κάναν αγκαλίτσες, χαδάκια, μπαινόβγαινε στην καφετέρια που ήταν ακριβώς πίσω από εκεί που καθόταν και έκανε αστειάκια με τις σερβιτόρες. Φαινόταν σαν μία μαμά που εργάζεται και δεν έχει που να αφήσει το παιδί της. Και το παιδάκι έδειχνε τρισευτυχισμένο. Πάντα έπαιρνα χαρτομάντηλα από αυτήν και με τον καιρό με είχε μάθει και λέγαμε και τις καλημέρες μας, ακόμα κι όταν δεν αγόραζα. Έτσι μια μέρα όταν πέρασα και δεν είδα την μικρή, πήρα το θάρρος και ρώτησα την κοπέλα που είναι η κόρη της. Και μου είπε όλο χαρά: "Κατάφερα και την έβαλα σε παιδικό σταθμό, άρχισε ΣΧΟΛΕΙΟ!"

Επιβεβαιώθηκε δηλαδή η αίσθηση που είχα. Δεν εκμεταλλευόταν το παιδί της για να προκαλέσει τον οίκτο μας. Έμεινα λίγο και κουβεντιάσαμε, και μου είπε ότι δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει για δουλειά, κι ελπίζει να ακολουθήσει την τύχη της κόρης της, και σύντομα να μην χρειάζεται να πουλάει κι εκείνη χαρτομάντηλα στον δρόμο.

Έχω πάρα πολύ καιρό να την δω. Μακάρι να είναι για καλό... Να έχει βρει μια δουλειά, όπως την ζητούσε, και να μεγαλώνει το παιδάκι της όπως πραγματικά θέλει, κι όχι όπως αναγκαζόταν...

Σκορπίνα είπε...

Καλημέρα κάρμα...

Είναι σκληρός ο κόσμος που ζούμε...
Δεν είναι κακό να ζεις στον κόσμο σου...Αρκεί να έχεις κάποιες στιγμές επαφή με την πραγματικότητα...Έτσι και αλλιώς αν το βιώνεις καθημερινά δεν θα αλλάξει κάτι...απλά θα ζεις με μια μαύρη ψυχολογία σε μόνιμη βάση...

Σμούτς!

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα καλή μας Αρτού!!!....αυτή την άθλια εικόνα την έχω δεί και εγώ πάρα πολλές φορές...πάρα πολλές....στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας...μιά μέρα είδα μια μάνα;;με το παιδάκι της;;άγνωστο εάν ήταν όντως το παιδί της αυτό...να κάνει το ίδιο έφριξα...και έχω κι άλλα,κι άλλα,κι άλλα...τρισχειρότερα...άσε τι βλέπουν τα μάτια σου αν ανέβεις στο κέντρο της Αθήνας...φρίκη...και μετά λέμε μείς ότι έχουμε προβλήματα...αυτοί οι άμοιροι άνθρωποι αυτά τα πλάσματα που κι ο Θεός ο ίδιος έχει ξεχάσει ότι υπάρχουν και κινούνται πάνω στη γή και ανάμεσά μας....τί να πούν;;....Καλή εβδομάδα έυχομαι...Με αγάπη,Ηλιαχτίδα.

fevis είπε...

Καλημέρα και καλη εβδομάδα... Καταλαβαίνω απόλυτα τον θυμό και την έκπληξη σου, παρόλο που εγώ συνήθως δινω κάτι σε όλους.. Το ξέρω πως συνήθως πρόκειται για εκμετάλευση παιδιών και γέρων όμως εγώ πηγαίνω για την εξαίρεση.. Έχω πάντα στο μυαλό μου πως μπορεί να έχω πέσει στον έναν τον αληθινό, αυτόν που έχει όντως πρόβλημα και που αν ήμουν στην θέση του θα περίμενα από τους άλλους να με βοηθήσουν.. Μαλακία? Μπορεί.. Όμως είναι κάτι που δεν μπορώ ούτε θέλω άλλωστε να το αλλάξω...

Μαριλενα είπε...

Δεν με νοιάζει για ποιον λόγο ακριβώς το κάνει.
Σίγουρα δεν το κανει απο ευχαρίστηση.
Σίγουρα δεν ειναι στο δρομο απο επιλογή.

Πάντα δίνω.
Αυτά.

artou είπε...

Negma
μακάρι όλοι όσοι βρίσκονται στο δρόμο κάποια στιγμή να τους δωθεί η ευκαιρία να κάνουν κάτι άλλο

σκορπινάκι μου,
πολύ σκληρός και άδικος
σμουτς

ηλιαχτίδα
δυστυχώς είναι ο κανόνας και οχι η εξαίρεση το ξέρω αλλά δεν παύει να είναι λυπηρό κάθε φορά που το αντικρίζεις μπροστά σου έτσι ωμά
φιλί

fevis
δίκιο έχεις αν και εγω τα έχω λίγο μπετρδεμένα στο μυαλό μου
δεν μ αρέσει να λυπάμαι τους ανθρώπους είναι ενα συναίσθημα που σιχαίνομαι αλλά από την άλλη είμαι της άποψης οτι όποιος θ΄ςλςι πολλά μπορεί να κάνει από το να είναι στο δρόμο εντάξει δεν λεω οτι είναι επιλογή που γουστάρουν αλλά ....
ουφ μπερδεύτικα πάλι

μαριλένα
καλά κάνεις
και να συνεχίσεις ετσι ακριβώς

Άκης είπε...

Την καλησπέρα μου και καλή εβδομάδα να έχουμε.Όσο αφορά αυτό που έγραψες,πραγματικά δέν ξέρω τι να πώ.Χαλοέμαι πολύ όταν αντικρίζω ένα τέτοιο θέαμα αλλά και πολλές φορές νευριάζω με κάτι τέτοια,διότι δέν σου φταίει σε τίποτε αυτή η αθώα ψυχούλα να τραβάει όλα αυτά καί εσύ να προσπαθείς να την εκμεταλλευτείς για να κερδίσεις την λύπηση καί συνεπώς τηυν ελεημοσύνη των άλλων.

Κυβέλη Δραγούμη είπε...

τι κανεις φιλεναδούλα μου ??

πού είσαι χαμένη ????

ακόμα περιμένω να μου στείλεις νέα σου ....

και ούτε μια επίσκεψη δεν μου έκανες που έβαλα και καινούρια αναρτηση !!!! άντε έλα αυριο απο μενα για καφε


μάκια πολλά πολλά

_Κυβέλη_

Trelofantasmeni είπε...

Γι αυτο πρέπει να βοηθάμε φιλενάδα τις οργανώσεις όπως το χαμόγελο του παιδιού ...όπως μπορούμε ώστε αυτά τα παιδάκια να μην τραβάνε τετοιες καταστάσεις...μα τέλος πάντων δεν υπάρχει κράτος να τους πιάσει και να τα πάρει αυτά τα παιδιά απο αυτούς?

Talisker Stt. είπε...

Εγω δεν δινω του Αγγελου μου νερο σ αυτα!
Προτιμω να τα παρω απο το χερι και να τα παω να τα κερασω σαντουιτσ να φανε φαγακι να πιασει τοπο μπροστα μου να δω οτι τα τρωμε αυτα η να τα ψωνισω παπουτσι κατι αλλο παρα να δωσω λεφτα να τα κανουν "πιοτί" οι "γονεις"

Sorry αλλα δεν προκειται να βοηθησω κανεναν να εκμεταλευεται ενα παιδι..

αντιθετως ετυχε να κανω 2 φορες απιστευτο νταβαντουρι και να φερω την Προνοια ...

η οποια δηλωσε ανικανοτητα αν δεν υοαρξει καταγγελια..

λες και δεν ειναι η εικονα απο μονη της καταγγελια..

την αλλη φορα πηρα την αστυνομια
και μου ειπαν ειναι δουλεια της Προνοιας.
...

Δεν αντεχω παιδια να κοιμουνται καταχαμα

μου ερχεται να αρπαξω κεινη την μανα να την κανει ο Θεος και να την σβουριξω κατω...

αλλα λεφτα για την αρκουδα που κοιμαται ξυπολητη δεν θα δωσω.
γιατι θα μεινει κι αλλο στο κρυο μπας και τσιμπησει κι αλλος
Αν δεν μπορουν να τα μεγαλωσουν να τα δωσουν στο Ιδρυμα..σε μια οικογενεια..

αλλα δεν φταινε αυτες ...
εμεις φταιμε ..και κατι αθλιοι δημοσιοι υπαλληλοι..

συγχιστηκα τωρα!