Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ 63



Και ναι επιτέλους είναι γεγονός. Το σπίτι βρέθηκε και είναι απλά ΤΕΛΕΙΟ. Και ξεκινάμε δειλά δειλά το νέο αυτό ξεκίνημα. Το έχω ήδη σκεφτεί στο μυαλό μου. Ξέρω που θα βάλω το κάθε τι,έχω υπολογίσει και την παραμικρή λεπτομέρεια(στο μυαλό μου μόνο) γιατί αν θα μου βγούν όπως τα έχω σκεφτεί δεν ξέρω. Δέν είναι κάτι τεράστιο αλλά είναι ότι ακριβώς είχα φανταστεί,μικρό και ζεστό αλλά συγχρόνως και αρκετά ευρύχωρο.
Μία μονοκατοικία με μεγάλο κήπο σε ήσυχη γειτονιά(λίγο απομονωμένη αλλά οκ τι να κάνουμε).Με πολλά χρώματα. Μέσα είναι σχεδόν όλη πέτρινη και η επιλογή των χρωμάτων είναι όσο πιο πολύ και πιο έντονο χρώμα μπορούσαμε να σκεφτούμε(οχι οχι δεν την κάνανμε "κιτς" όπως φοβόταν ο καλός μου)
Η κούραση αυτών των ημερών είναι τεράστια και φυσικά μέχρι και την κυριακή που ολοκληρώνονται οι μεταφοραί μετακομίσεις "Ο ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΑΣ"(να μας προτιμήσετε είμαστε καλοί και πρακτικοί και κυρίως πολύ προσεχτικοί) αναμένεται να μην υπάρχει ίχνος από εμάς μέσα στις γιορτές.

Διότι η εν λόγω γραφούσα(εγω ντε) είναι μια κόμμισα με 500 ζευγάρια παπούτσια και φυσικά τα αντίστοιχα ρούχα και τσάντες.Με άπειρααααααααα νεσεσέρ και 2 βιβιλιοθήκες βιβλία.Και αυτά είναι μόνο τα απολύτως προσωπικά αντικείμενα. Να μην μιλήσω για τα άπειρα πετσετο-κουβερτο-σεντονο-μαλακίες που μαζεύει εδώ και πολλά χρόνια.Ναι γιατί εγώ οτι βρω που να μου αρέσει το παίρνω σε όλα τα χρώματα και μεγέθη(έτσι για να υπάρχουν).

Φυσικά αυτό το έρμο το σπίτι δεν υπολογιζόταν να χωρέσει εμένα μέσα και τώρα τρέχουμε αν βρούμε ιδέες και λύσεις(οχι το περιοδικό καλέ) πρακτικές για να χωρέσουν τα πράγματα μου.

Ναι και καλά σκέφτεσαι εσύ τώρα: "καλά αυτόν τον έρμο των άνθρωπο που θα τον χωρέσει" μα το θέμα είναι να χωράω εγω γιατί ευτυχώς σαν προνοητική γυναίκα που είμαι βρήκα άντρα με λίγα πραγματάκια για να μπορώ να κάνω χωριό μαζί του.

Και ναι ο καλός μου δεν μου χαλάει κανένα χατήρι.Και ντουλάπες στο ταβάνι αν του πω αν μου βάλει θα το κάνει και μάλιστα θα βρει και την ιδέα μου καταπληκτική.Ο καλόοοοος μου.

Τρέχω τρέχω και δεν φτάνω και δεν προλαβαίνω.Δύο σπίτια πρέπει να μαζευτούν και να πακεταριστούν και να γίνουν ενα καινούργιο και μικρότερο σπίτι.ΟΥΦ

Ζητούνται άτομα ευχάριστα με κέφι και μπρίο για πραγματοποίηση μετακόμισης και καθαρισμό σπιτιού για τριήμερο γλέντι.

Τρίτη 24/11: Τρέχουμε για τηλέφωνο και internet για παραλαβή μερικής οικοσυσκευής από το κατάστημα.
Τετάρτη 25/11: Παραλαβή κλειδιών και καφέ στο καινούργιο σπίτι(ξέρεις τώρα θα μετράμε που θα μπει το καθε τι θα κοιτάμε θα αλλάζουμε γνώμη και θα αρπαχτούμε κιόλας στο τέλος)
Πέμπτη 26/11: Καθαρισμός στο εσωτερικό και μερική μεταφορά πραγμάτων
Παρασκευή 27/11: Εξωτερικός καθαρισμός και μερική μεταφορά πραγμάτων
Σάββατο 28/11: Γενική και ολική μεταφορά πραγμάτων(ο θεός και η ψυχή μας)
Κυριακή 29/11: Πρώτο ξύπνημα στο καινούργιο σπίτι και οι πρώτοι 300 φίλοι για καφέ και κουβέντα(και καλά για βοήθεια θα έρθουν αλλά ξέρω εγω τη ρεμάλια είναι)

ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΕΥΧΟΜΑΙ...


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 63...




ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ !!!

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Εχθές το απόγευμα κατευθείαν μετά τη δουλειά είχα όρεξη για ταινία στο σινεμά.Άλλωστε οι καθημερινές και κυρίως οι Πέμπτες είναι οι καλύτερες μέρες για σινεμαδάκι.
Ενθουσιάστηκα με την Τζούλι & Τζούλια. Μία ρωμαντική κομεντί της εποχής μας αλλά και κάποιας άλλης εποχής ταυτόχρονα.
Δεν ξέρω γιατί αλλά έκλαψα πολύ(άκυρο για την συγκεκριμένη ταινία) έκλαψα γιατί κατάλαβα οτι κάτι μου λείπει και μένα όπως ακριβώς και της πρωταγωνίστριας.Συνέχεια αφήνω τα πάντα μισά.Με ότι καταπιάνομαι δεν καταφέρνω να το τελειώσω ποτέ.
Βαριέμαι εύκολα και αυτό με κάνει να μην φέρνω σε πέρας τίποτα.Βαριέμαι καταστάσεις, ανθρώπους, πράγματα γενικά πλήτω πολύ μα πολύ εύκολα.Βέβαι όσο περίεργο και αν ακούγεται είμαι άνθρωπος της συνήηθειας, δηλαδή άμα βολευτώ κάτι και μ αρέσει πολύ δεν το αλλάζω με τίποτα.

Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα οτι πρέπει να βρω κάτι να ασχοληθώ που να με ξετρελάνει και να μην το παπρατήσω στα μισά.

Κάθε πρόταση δεκτή...Βοηθήστεεεεεεεεεεεεεε

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ! ! !

Πολλοί στο κόσμο έρχονται
μα λίγοι ξεχωρίζουν
κι ειναι αυτοί που στης ζωής
τις μπόρες δε λυγίζουν



Πάντα μου λεγαν τη φωτιά
ποτέ να μην αγγίξω
μα οντέ τη βλέπω δε μπορώ
τα χέρια μου αν κρύψω


Κάποιες στιγμές τα βάσανα
με κάνουν και λυγίζω
θέλω να δείχνω δυνατός
μα στα κρυφά δακρύζω


Αφήνει το και ο δυνατός
το δάκρυ του να τρέχει
καμιά φορά και η δύναμη
τα όρια τση έχει


Κρυφά πενθώ, βαθυά πονώ
βουβό το δάκρυ τρέχει
και η καρδιά τα όνειρα
να θάβει δεν αντέχει