Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Προσπαθώ παλεύω κυνηγάω αυτό που νομίζω πως είναι το όνειρο μου(και ποιος ξ΄ςρει άλλωστε τι είναι αλήθεια και τι όχι)

Αυτό το τραγούδι με ακολουθεί αυτή την εποχή "να κοιμηθώ στο πάτωμα ,να κλείσω και τα μάτια γιατί υπάρχουν και άτομα που γίνοναι κομμάτια"

Ετσι και εγω ήμουν απο αυτούς που κοιμόμουν και στο πάτωμα γινόμουν και κομμάτια.Και ξαφνικά ξυπνάς και ψάχνεις και εσυ κάποιον να σου κάνει παρέα στο πάτωμα και ξαφνικά βλέπεις γύρω σου σαπίλα.

Είμαι πολύ απογοητευμένη με μένα βασικά με τις επιλογες μου στους ανθρώπους.Σε αυτούς που αβίαστα έβαζα τη ταμπέλα "φίλος" και "οικογένεια"Βλέπεις σαν μοναχοπαίδι πάντα έψαχνα φίλους και ανθρώπους να τους κάνω οικογένεια μου να τους δώσω.

Όμως όταν ήρθε η στιγμή να πάρω και εγω ενα κομματακι από αυτά που τόσο απλόχερα είχα δώσει βρήκα πόρτες κλειστές και μανταλωμένες.Ένιωσα την απόλυτη μοναξιά και αναγκάστηκα να κλείσω και εγω τις πόρτες μου.

Να προφυάξω ότι μου είχε μείνει από το κάθε ένα που έρχεται και παίρνει από μέν αοτι έχει ανάγκη κ αι μετά εξαφανίζεται.Έκανα τις επιλογές μου σοβαρά πια καιν κράτησα δίπλα μου μόνο όσους θέλουν να μου δώσουν και οχι να πάρου.Και είναι λίγοι πάαααρα πολοί λίγοι.

Αλλα τελικά μόνο αυτοί άξιζαν.Ήταν εκείνοι που όταν έπεσα και δεν το ήξερε κανένας έτρεξαν να με σηκώσουν χωρίς να πουν σε κανένα οτι είχα πέσει.


Αφιερωμένη λοιπόν ποιά η ζωή μου και η καρδία μου σε αυτούς τους πολύ λίγους που με σηκώνουν όταν πέφτω χωρις καν να ξέρω οτι είχα πέσει.

Φιλενάδα είσαι μια από αυτούς τους λίγους και σου χρωστάω πολλά!!