Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

Θλιμένη Διάθεση



Σήμερα έχω μια διάθεση πολύ περίεργη ξύπνησα το πρωί και για κακή μου τύχη δεν ξύπνησαν μαζί μου ούτε ο λαιμός ούτε η μύτη μου."Μμμ πάλι άρρωστή ?" ήταν η πρώτη κουβέντα που είπα στον εαυτό μου σήμερα το πρωί και άνοιξα τη ντουλάπα να βρω την διάθεση.Αλλά μάταια έψαξα όλο το σπίτι δεν τη βρήκα πουθενα.Περίεργο γιατί ήμουνα σίγουρη οτι κάπου εδω την άφησα εχθες το βράδυ.


Ντύθηκα στα μαύρα(ως συνήθως όταν δεν εχω όρεξη) δεν έκανα το κόπο να βαφτώ και έφυγαν γρήγορα από το σπίτι για να πάρω αέρα.Στο δρόμο οδηγούσα μηχανικά και μη με ρωτήσετε τη διαδρομή δεν τη θυμάμαι έφτασα στο γραφείο από συνήθεια επειδή έρχομαι κάθε μέρα αλλιώς μπορεί και να χανόμουνα στην Αττική οδό(μην σας κάνει εντύπωσει)


Το μόνο που κατάλαβα από όλη τη διαδρομή είναι οτι έπιασα τον εαυτό μου να γυρνάει στο παρελθόν και να σκέφτεται διάφορα να τα αναλύει πάλι και πάλι και να ψαχνει να βρει λύσεις(ε ψιτ κούκλα ξεκόλλα πια).


Πρέπει να πάρω απόφαση οτι εγω και το παρελθόν μου κάνουμε πολύ καλή παρέα γιατί με επισκέπτεται πολύ τακτικά το τελευταίο καιρό.Γυρνάω συνεχώς πίσω σαν να έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς που δεν μ αφήνουν να πάω παρακάτω.


Το θέμα είναι οτι δεν εχω καμία όρεξη ούτε να πάω παρακάτω αλλά και ούτε να γυρνάω πίσω.Θέλω να μείνω εδω στάσιμη να παλέψω με τις πληγές μου και όταν τις νικήσω(γιατί θα το κάνω κάποια στιγμή) τότε ναι θα μπω στο πρωτο λεωφορείο που θα βρω μπροστά μου και θα φύγω.


Είναι μια διάθεση περίεργη η σημερινή.Δεν βρίσκω λόγια να την περιγράψω.Δεν είναι χαρά (οχι οχι) δεν είναι πόνος, δεν είναι ματαιοδοξία δεν ξέρω είναι περίεργο.Ψάχνω από το πρωι να βρω τη κατάλληλη λέξη.Μάταια όμως ακόμα δεν κατάφερα να ονομάσω αυτό που νιώθω.



Αααα ναι ίσως...




Ναι μάλλον...



Ναι το βρήκα...


Θλίψη, αυτή είναι η σωστή λέξη.Ναι νιώθω περίεργα.Άνθρωποι καταστάσει και μνήμες από παλιά βρίσκονται συνεχώς μπροστά μου άθελα μου και εντελώς τυχαία.Μου παίζει περίεργα παιχνίδι αη μοίρα.Μου δίνει λίγο χρόνο να σκεφτώ και μόλις καταλήξω και αποφασίσω τότε τσουπ μου πετάει μπροστά μου το παλιό και ανεκπλήρωτο έρωτα και σβήνει όλες μου τις αποφάσεις σε μια στιγμή.Μάλλον οι θεοί έχουν καταλάβει τι κορόιδο είμαι και σπάνε πλάκα μαζί μου.


Ξέρουν οτι δεν μπορώ να αντισταθώ στη στιγμή(και ας υποφέρω χρόνια μετά)και μου πετάνε στο κεφάλι οτιδήποτε μπορεί να με ζαλίσει.Παλιές φίλες που δεν πρέπει καν να θυμάμαι μου τις στέλνει σε στιγμές μοναξιάς,τον μεγάλο έρωτα μου σε στιγμή αδυναμίας,εξομολογήσεις συγγενών σε στιγμή λάθος.


Και ρωτώ γιατί καλοί μου θεοί όλα μαζί?Ένα ενα δεν γίνεται?Τι δοκιμάζεται δηλ?Τις αντοχές μου, τα νευρά μου τι?

''Όλα για κάποιον λόγο γίνονται" έτσι μου είπε πρόσφατα μια φίλη.Και έρχομαι εγω και ξαναρωτώ:






ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟΟΟΟΟΟΟΟΟ?

5 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

Για να μπορέσεις να συνεχίσεις πραγματικά.

Για να μπορέσεις να το ξεπεράσεις στ' αλήθεια, έτσι που όταν το παρελθόν έρχεται ξανά μπροστά σου, να το κοιτάς με την τρυφερότητα που κοιτάς τα παιδικά σου χρόνια.

Θέλεις χρόνο. Ο χρόνος τα λειαίνει όλα. Δεν τα γιατρεύει, αλλά τα μαλακώνει και μπορείς και πας πραγματικά παρακάτω.

Ετσι.

Καλημέρα και φιλιά xxx

una mama και οχι μονο είπε...

καλημερα! σε επισκεφθηκε κι εσενα βλεπω η ιωσουλα που σερνεται μερες τωρα ...
σε επισκεφθηκε και η θλιψη-ασχημο αυτο-αλλα επομενο καταστασεων και αναγκαιο σταδιο καμια φορα...

betty είπε...

artou, μη μασάς! Μετά τον αποχωρισμό από αγαπημένο πρόσωπο, όλοι περνούν από τα ίδια στάδια, εσύ βρίσκεσαι σ'ένα κρίσιμο στάδιο επούλωσης των πληγών σου , νομίζω είναι το δεύτερο μετά τον μεγάλο πόνο για το χαμό. Κάπου το είχα διαβάσει για το πένθος του αποχωρισμού...προηγείται η θλίψη και το κλάμα, έπεται η επιστροφή κι επανεξέταση με το νου στα παλιά , ακολουθεί η απεξάρτηση κι ένταξη στη νέα κατάσταση...κάπως έτσι. Είναι φυσιολογικό στάδιο λοιπόν, μην πιέζεσαι αλλά και μην αφήνεσαι εντελώς...υπομονή(και μην επιμένεις γιατί, όταν συνέλθεις εντελώς θα καταλάβεις). Φιλάκια.

artou είπε...

Μαριλένα

εκτός από όλα τα άλλα είμαι και ανυπόμονη και δεν τα παω καλά με το χρόνο.
Αλλά αναρωτιέμαι με τι σκοπό τραβάω το κουπί που τραβάω.

una mama και οχι μονο

ναι αλλά κάτι μου λέει οτι στο τέλος πάλιθρίψαλα θα καταντήσω εγω και μόνο εγω(πανω που είχα πάρει τα πανω μου)

betty
τα φαντάσματα τα υπαρκτά επιμένουν και ξέροντας οτι είμαι ευάλωτη σε αυτές τις καταστάσεις με ταλαιπωρούν αλλα΄δεν ξέρω για ποιο λόγο.


καλημέρα δεν είπα ε?
καλημέραααααααα

cook the book είπε...

όταν θα βρεις το λογο,θα εχεις βρει και την ισορροπια εντος σου...μονο εσυ θα δωσεις την απαντηση....in the meantime...σκεψου ό,τι θελεις,αλλά να ξερεις πως η σκεψη αλωνιζει γιατί ακόμη δε συναντησε τη στάση...οταν με το καλο τη βρει να δεις για ποτε θα κανει στοπ και θα ξεκουραστεί!
αγκαλιτσες και περαστικά :)